باز هم "آدونیس"

از آدونیس پیش ترک گفته بودم.
"علی احمد سعید در سال 1930 در روستایی از توابع شهر جبله در سوریه به دنیا آمد. نام آدونیس را بنا بر اسطوره ی فنیقی (خدای واره ی سرسبزی و حاصل خیزی) بر خود نهاد. آدونیس چند بار نامزد دریافت جایزه ی نوبل شد. در نقاشی، به ویژه در هنر کولاژ، تبحر دارد ..."
ماهنامه ی تجربه-شماره ی 15

همیشه بگو: نه.
واژه ی آری تنها شایسته ی آخرین
مهمان است:
مرگ.
 

آدونیس

نام آدونیس را سالها پیش وقتی در سفری به تهران آمده بود (آذرماه 84) اول بار شنیدم. که از آن به عنوان یک حادثه یاد شده. از گوشه و کنار هر بار از ترجمه ی اشعارش خوانده و شنیده بودم تا این که پنج شنبه عبد از برگشت از کلکچال و گشت و گذار مفصلم در انتشارات مثلث (دربند) کتابی از او دیدم: "کارنامه ی باد" ترجمه ی عبد الرضا رضائی نیا-نشر مرکز

از شعر های این کتاب:

گفت:
روز قربانگاه تن است،
شب
قربانی

دو روی یک سکه

عشق و نفرت گویا دو روی یک سکه اند. سکه ی دیگر خواهی. سکه ی خود نبودن و خود را ندیدن

یاد بعضی نفرات .... ویران ات می کند، که ویرانی ات را به رخ ات می کشد
یاد بعضی نفرات
.
.
.

جنگ

جنگ که بشود، هر دو طرف بازنده اند

سووشون- سیمین دانشور

اگر رحمی کنی بر خوشه چینی ...

شلخته درو کنید تا چیزی گیر خوشه چین ها بیاید

سووشون- سیمسن دانشور

بخشایش

بخشایش عطری است که گل سرخ بر پاشنه ی کفشی که له اش می کند می فشاند
مارک تواین

فراموشی

... شاید شدید ترین شوق انسان بعد از شوق به شناختن و چشیدن، میل اش به فراموش کردن شناخته ها باشد
سفر به سوی صبح- هرمان هسه- سروش حبیبی